Waarom dit initiatief?De leden van de Gravensteengroep vertrekken vanuit verschillende politieke en ideologische uitgangspunten, maar zijn het eens in hun gehechtheid aan de democratie en de mensenrechten. Zij stellen de waarden van vrijheid, gelijkheid, solidariteit en wederzijds respect centraal en wijzen alle vormen van racisme en xenofobie radicaal af. Zij zijn echter verontrust door het feit dat in de recente discussies over de staatshervorming de indruk wordt gewekt dat redelijke en rechtvaardige Vlaamse eisen telkens weer met extreem-rechts gedachtegoed worden geassocieerd.
BHV à la Di Rupo: woekerprijs voor schijnsplitsing(Onderstaande tekst maakt deel uit van een langer essay
dat de analyse Het Belgische communautaire geschil heeft behoefte aan een neutrale benadering, gebaseerd op evenwicht en wederkerigheid, die de noodzakelijke basis vormen voor echte onderhandelingen. Uit deze evidente waarheid leidt de Gravensteengroep een eenvoudige stelregel af, die luidt dat de Vlamingen geen enkele eis stellen met betrekking tot Vlamingen die zich in Wallonië gevestigd hebben; en dat omgekeerd de Franstaligen geen enkele eis stellen met betrekking tot Franstaligen die zich in Vlaanderen hebben gevestigd. Alleen dit evenwichtsprincipe garandeert dat beide partijen ooit nog tot een eerbaar compromis komen. De formateursnota van Elio di Rupo houdt hiermee hoegenaamd geen rekening. In deze tekst brengen we een detailanalyse van de nota wat betreft Brussel-Halle-Vilvoorde en de taalwetgeving in Brussel. Met één sterretje (*) hebben we de toegevingen door of ten nadele van de Vlamingen aangeduid; twee sterretjes (**) betekent: voorstellen ten nadele van de Franstaligen, en drie sterretjes (***) voorstellen ten voordele van de Franstaligen. We gaan ervan uit dat een "evenwichtig" en eerbaar compromis weerspiegeld moet worden in een evenwicht van voor- en nadelen voor beide partijen. De Zes (Wemmel, Kraainem, Wezembeek-Oppem, Sint-Genesius-Rode, Linkebeek, en Drogenbos) In de nota vormen deze faciliteitengemeenten een nieuwsoortig kieskanton. De keuze voor Sint-Genesius-Rode als hoofdplaats lijkt een voorafname op de fameuze corridor (*) van Brussel naar Wallonië waarmee de Franstaligen een geografisch aaneengesloten Wallo-Brux (*) willen creëren. Rode moet dan als zo'n corridor dienst doen. Het nieuwe kieskanton dreigt dan ook op andere bestuursniveaus een eigen bestaan (*) te gaan leiden - met voorspelbare gevolgen bij een eventuele splitsing van België. In de faciliteitengemeenten kunnen de kiezers zowel stemmen voor de gemeente waar ze wonen als voor Brussel, waar ze niet wonen (*). Wat hun contacten met de plaatselijke administratie betreft hoeven ze slechts om de zes jaar hun keuze voor het Frans kenbaar te maken; die keuze is dan nog eens automatisch hernieuwbaar (*). Om dit administratief te kunnen beheren zal men lijsten van Franstaligen moeten opstellen, wat in feite neerkomt op een verkapte talentelling (*) en zelfs op de toekenning van een subnationaliteit (wat ontzegd wordt aan de Vlamingen in Brussel). Daarmee wordt in elk geval de ministeriële rondzendbrief van Leo Peeters afgeschaft, en tegelijk ook de voogdij van Vlaanderen over zijn eigen gemeenten uitgehold. Niets noopt deze Belgische Franstaligen er nog toe zich te integreren in het landsdeel waar ze zijn komen wonen, iets wat van migranten afkomstig uit het buitenland wel degelijk wordt gevraagd. De gerechtelijke behandeling van mogelijke betwistingen gaat in dezelfde richting. Zo mogen de inwoners van de Zes voor Franstalige rechtbanken kiezen, maar bij betwisting beslist een tweetalige kamer van Cassatie. Zo'n beslissing wordt dus onttrokken aan het Vlaamse gezag (*). Hetzelfde doet zich voor bij administratieve betwistingen, waar men verhaal kan halen bij het tweetalige en voor de helft uit politici samengestelde Grondwettelijk Hof (*). Ook de uiteindelijke beslissing aangaande de benoeming van burgemeesters die de taalwet niet naleven wordt aan het Vlaamse gezag onttrokken (*), ten voordele van ditzelfde Grondwettelijk Hof. Tegenover deze handelwijze staan theoretische en praktische bezwaren. Vooreerst impliceren deze maatregelen een intentieproces tegenover rechtbanken die uitsluitend uit Vlamingen bestaan. Dat vormt een bedenkelijk precedent in verband met het vermoeden van onpartijdigheid van Vlaamse rechtbanken (*). Vervolgens creëert het afwentelen van essentieel politieke kwesties op rechtbanken, bijvoorbeeld in verband met de administratie en de burgemeesters, meer problemen dan het oplost. Wat als het Grondwettelijk Hof niet tot een akkoord kan komen? Tast dit de betrouwbaarheid van de justitie niet aan? Wordt Vlaanderen dan telkens buitenspel gezet? Bestaat er een equivalent voor zulke betwistingen buiten Vlaanderen (*)? Plan B Het is duidelijk dat hier de gedachte aan het 'plan B' een rol speelt. In tegenstelling tot de meeste Vlaamse zijn veel Franstalige politici van mening dat een opdeling van het land heel waarschijnlijk is omdat ze inzien dat de permanente minorisering van de Vlaamse bevolking niet houdbaar is. Dit verklaart waarom ze al een tijd bezig zijn met het 'plan B'. Het losweken van de Zes uit Vlaanderen moet in dit kader worden gezien. Bij een eventuele opdeling van België worden de binnengrenzen ook de nieuwe landsgrenzen. Bij internationale arbitrage zou dan een referendum voor de Zes als geheel worden voorgesteld (*). De Franstaligen verwachten dat deze gemeenten dan gezamenlijk voor Brussel kiezen. In afwachting wordt de nieuwe regeling in de Grondwet ingeschreven ('vergrendeld'). Ze kan dus bezwaarlijk nog van latere akkoorden deel uitmaken (*). Samenvattend: deze regeling voor de faciliteitengemeenten bevat veertien voorstellen die als Vlaamse toegevingen of nadelen kunnen gelden. Er is geen enkel Vlaams voordeel bij. De Franstaligen van de Zes lijden op taalgebied dan weer geen enkel nadeel: op alle andere gebieden blijven ze trouwens genieten van het voordeel bij Vlaanderen te horen (***). Halle-Vilvoorde, zonder Brussel en zonder de Zes Is de verhouding tussen voor- en nadelen voor beide partijen dan evenwichtiger in Halle-Vilvoorde zonder de Zes? Valt de splitsing van BHV daar dan wel gunstiger uit voor de Vlamingen, die hier tenslotte vragende partij waren? Wel, aan deze ene verzuchting van de Vlamingen is inderdaad voldaan: de Franstaligen kunnen niet meer rechtstreeks kiezen voor Brusselse Franstalige lijsten (**) (maar uiteraard nog wel voor Franstalige lijsten die in Vlaanderen wensen op te komen, zoals de Union Francophone). Een zeer eigenaardige splitsing van het gerechtelijke BHV doet deze regeling echter teniet. De parketten worden namelijk verticaal gesplitst, de rechtbanken horizontaal. Dat wil zeggen dat heel veel magistraten niet meer tweetalig hoeven te zijn (*** en *). Voor het overige zijn de effecten dezelfde als bij de Zes: de burgers van HV kunnen kiezen voor Franstalige rechtbanken (***); bij betwisting beslist de dubbele Kamer van Cassatie (***) en wordt de zaak dus aan de Vlaamse bevoegdheid onttrokken (*); en ook hier bestaat het risico dat bij toepassing van plan B, het Vlaamse Halle-Vilvoorde niet meer als 'Vlaams' wordt beschouwd (*). Deze voorstellen bevatten dus één punt dat nadelig is voor de Franstaligen (**), drie punten die voordelig zijn voor de Franstaligen (***) en drie punten die nadelig zijn voor de Vlamingen (*). Oplopende kosten voor de splitsing van BHV: communautaire wetgeving in Brussel
Dit 'compromis' bevat vijf toegevingen van de Vlamingen (*) en geen enkele gegarandeerde toegeving van de Franstaligen. Oplopende kosten: Minderhedenverdrag Voor onze inschatting van de voorgestelde federale kieskring ("een vrij irrelevant experiment") (*) en het provocante voorstel het minderhedenverdrag goed te keuren (*) verwijzen we naar de volledige tekst op de webstek van de Gravensteengroep.
Conclusie inzake de voorgestelde splitsing van BHV Inzake de rechtsbedeling behouden de Franstaligen van HV hun volledige rechten. Het belangrijkste aspect waarom de splitsing van het gerechtelijk arrondissement voor Vlaanderen zin had, was precies het verdwijnen van die voorkeursbehandeling, die de Vlamingen in Wallonië trouwens niet genieten. Het doel van de splitsing van BHV bestond erin, wettelijk vast te leggen dat het Vlaamse territorium ook volwaardig Vlaams is, en dat de Franstaligen zich in alle opzichten moeten inburgeren, precies zoals de Vlamingen in Wallonië en mensen van allochtone afkomst dat in heel België moeten doen. Zolang Franstaligen deze supplementaire zogenaamd 'Belgische' rechten hebben, leidt dit onvermijdelijk tot de verdere expansie van de francofonie en dan is de zogenaamde 'splitsing' van BHV niet alleen een zinloze, maar voor Vlaanderen zelfs nefaste onderneming. Het is onbegrijpelijk dat er Vlaamse partijen zijn die niet beseffen dat het eindresultaat hiervan op termijn niet de splitsing van BHV, maar de verfransing van Halle-Vilvoorde is. In al deze voorstellen kunnen we met de beste wil van de wereld slechts één nadeel voor de Franstaligen ontdekken, namelijk het verlies van het rechtstreekse stemrecht voor Brussels-Francofone lijsten (**), niet in Halle-Vilvoorde, maar alleen in 'HV min de Zes'. Daarnaast zijn er meer dan twintig voorstellen nadelig voor de Vlamingen (*). Sommige daarvan, zoals de voorstellen inzake Brussel, vormen een afbouw van essentiële wettelijke verworvenheden die, onder meer via een uitbreiding van de tweetaligheid, een bijdrage konden leveren voor het voortbestaan van dit land als federatie of confederatie. Het gaat niet om een 'naakte' splitsing. Van het evenwichtsprincipe is geen sprake. De formateursnota is de uitwerking van het taalexpansionistisch nationalisme van de Franstaligen. Het onveranderd laten van de huidige situatie inzake BHV is dan ook mateloos veel gunstiger voor Vlaanderen dan het voorstel Di Rupo. BHV kan met een eenvoudige parlementaire meerderheid gesplitst worden. De Vlaamse onderhandelaars zouden deze gesprekken dus beter afbreken en rustig afwachten tot de Franstaligen iets voor Brussel of Wallonië nodig hebben. De Gravensteengroep
CHRONOLOGISCH OVERZICHT: Publicatie van het 8ste manifest: "Analyse van de Formateursnota van Elio di Rupo" (25 augustus 2011) De Gravensteengroep publiceert zijn 7de manifest: "Ontgrendel de democratie" (11 maart 2011) Reeds meer dan 10.000 mensen ondertekenden de Gravensteenmanifesten (10 oktober 2010) De Gravensteengroep publiceert zijn 6de manifest (17 mei 2010)
De Gravensteengroep publiceert zijn 4de manifest: "Wat bevat het witte blad?" (12 oktober 2008) Publicatie van het 3de manifest: "Politieke solidariteit: een noodzaak voor de democratie" (3 juli 2008) De Gravensteengroep publiceert zijn 2de manifest: "Meer solidariteit door gelijkwaardigheid" (27 april 2008) Toelichting bij het ontstaan van de Gravensteengroep (tekst - 6 maart 2008) Stuur deze website door naar vrienden en kennissen.
|