Manifesten

Tussen februari 2008 en mei 2012 (publicatie van Land op de tweesprong) bracht de Gravensteengroep in diverse media tien manifesten uit, die bij het lezende publiek een grote weerklank vonden. Deze collectief geschreven teksten hebben de verschillende fasen van het grote Belgische ‘voorlopig bewind’ begeleid en becommentarieerd. Het spreekt dus vanzelf dat ze de problematiek weerspiegelen van dit recentste stadium van de Vlaamse natiewording. Meer bepaald hebben ze zich tijdens het eerste jaar beziggehouden met de moralistische argumenten die de Belgische orde tegen een mogelijke Vlaamse autonomie in stelling heeft gebracht. Twee van deze argumenten vormden zelfs de onmiddellijke aanleiding tot de stichting van de groep, namelijk dat meer Vlaanderen voor minder solidariteit zou staan, en dat de Vlaamse Beweging in essentie zowel conservatief en rechts als neoliberaal was, is, en zal zijn.


Het probleem is dat de Franstaligen hun loyauteit afhankelijk maken van wat wij in dit boek de vergrendeling van Vlaanderen noemen (en zijzelf ‘la prunelle de leurs yeux’). Het regeerakkoord-Di Rupo toont dit duidelijk aan. Als auteurs hebben we zelf ervaren hoe onze collectieve teksten sinds het ontstaan van de groep almaar radicaliseerden wat de beoordeling van de Belgische staatsconstructie betreft. Hoe concreter de manifesten werden, hoe meer ze ook gingen aandringen op ontgrendeling, los van de houdgreep waarin de federale entiteit zijn deelstaten, maar naar ons gevoelen vooral Vlaanderen, vastzet. Het zevende manifest gaat daar helemaal over. De titel en de ondertitel van het Gravensteenboek suggereren dan ook dat geen enkele vorm van autonomie zonder deze ontgrendeling bereikt zal kunnen worden: Land op de tweesprong – Manifesten ter ontgrendeling van Vlaanderen. Deze evolutie kan de lezer zelf natrekken in het verloop van deze teksten.

Het eerste Gravensteenmanifest: Territorialiteit (22 februari 2008)
Acties van de vakbonden zoals ‘Red de solidariteit’ hadden de Vlaams-Brussels-Waalse institutionele kwestie hertaald naar het frame van de zogenaamd bedreigde solidariteit. In deze eerste tekst willen we de solidariteit terugkapen. Tegenover de reëel bestaande, gulle Vlaamse sociaal-economische solidariteit eisen we van de Franstaligen politieke solidariteit en loyauteit met ons. De beste manier om daaraan gestalte te geven bestaat erin, het Vlaamse territorium te respecteren. Van in het begin gaan we uit van de optie voor een confederale staat als laatste kans voor België.

Lees meer

 


Het tweede Gravensteenmanifest: Meer solidariteit door gelijkwaardigheid (28 april 2008)
Het tweede manifest is een antwoord op de kritiek die het eerste had uitgelokt. Omdat het begrip solidariteit in de Belgische context wordt misbruikt, werken we het begrip politieke solidariteit verder uit.We zouden er vier jaar lang op blijven hameren. De notie van gelijkwaardigheid leidt als vanzelf en opnieuw tot de politieke eis van confederalisme. We eisen de overdracht van sociale, fiscale en economische kernbevoegdheden.

Lees meer

 


Het derde Gravensteenmanifest: Politieke solidariteit: een noodzaak voor de democratie (8 juli 2008)
Het derde manifest verbindt het voorafgaande met de crisis van de democratie en met het democratische deficit in België. Dit België ter discussie stellen is een daad van democratisch verzet. Het minimum minimorum van de democratie, namelijk de parlementaire meerderheidsregel, wordt door de grendelgrondwet immers structureel uitgehold ten behoeve van de minderheid der Franstaligen. Vlaanderen eist geen grond, geen geld en geen macht. In ruil daarvoor vraagt het respect voor een belangrijke en pacificerende spelregel, namelijk de taalgrens en het respect voor het territorium en de identiteit van de ander.

Lees meer

 


Het vierde Gravensteenmanifest: Wat bevat het witte blad? Tussen ‘re-belgisering’ en ontgrendeling (12 oktober 2008)
Dit is het eerste manifest waar de concrete politiek in beeld komt. Op dit witte blad staat een met onzichtbare inkt geschreven boodschap. Op een zomerse dag van het jaar 2008 werd er mee gewapperd door de Drie Koninklijke Bemiddelaars, die de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde moesten temporiseren. Ons manifest onthult wat er na decodering op blijkt te staan: niets dan institutioneel reactieve voorstellen die tegen de geest van de Vlaamse Resoluties ingaan en die het zelfs onmogelijk maken om ze nog ooit te realiseren. Veel daarvan haalt vier jaar later het regeringsakkoord van Di Rupo.

Lees meer

 


Het vijfde Gravensteenmanifest: driemaal links is ook rechts ( 22 februari 2010)
In de kranten kreeg de Gravensteengroep nu eens een progressieve, dan weer een linkse, en zelfs een keer een rechtse stempel. Dat we vooral een onafhankelijke, kritische groep zijn blijkt uit dit manifest, dat onbenulligheid en de ‘linkse leegte’ van de Vlaamse traditioneel-linkse partijen aanklaagt. Het analyseert het electorale failliet van links in Vlaanderen sinds het einde van de jaren tachtig. Sinds de sterke opkomst van rechts meent links immers te weten wie de vriend is (België) en wie de vijand (Vlaanderen). Vlaams links implodeert dan ook door zijn voorkeur voor de oude Belgische machtsstructuren.

Lees meer

 


Het zesde Gravensteenmanifest: BHV en de ‘Belgische’ tussentaal (17 mei 2010)
Dit manifest is ontstaan uit semantische verontwaardiging over de politieke wantaal die in deze staat wordt gehanteerd. Het ‘Belgisch’ bestaat wel degelijk, zowel in het Nederlands als in het Frans. Het gaat om telkens weer andere manieren waarop de woordenschat zich moet aanpassen aan de manipulerende spin die aan de realiteit wordt gegeven. De nevelige concepten van de zogenaamde consensusdemocratie kunnen nu eenmaal slechts in wolkige bewoordingen worden uitgedrukt … Ondertussen bevat ook het regeerakkoord van Di Rupo pakken verse Belgische tussentaal.

Lees meer

 


Het zevende Gravensteenmanifest: Onderhandelingsprincipes of grendels (11 maart 2011)
Deze tekst schuift de principes van territorialiteit, niet-inmenging, en gelijkheid naar voren, met de bedoeling er de Vlaamse wooncode en verwante maatregelen mee te rechtvaardigen. Franstaligen en Vlaamse belgicisten wilden deze nochtans eenvoudige en universele principes niet onderschrijven, ze beschouwden ze integendeel als een flamingantische aanmatiging. In dit manifest is er voor het eerst sprake van Brussels separatisme, en het is ook het tweede manifest waarin gesteld wordt dat de blokkeringsmechanismen een onding zijn en dat het Vlaamse parlement ze eenzijdig zou moeten opzeggen. De Grendelgrondwet wordt stilaan voorwerp van politieke actie.

Lees meer

 


Het achtste Gravensteenmanifest, deel 1: De zaak zelf. Waarom de Gravensteengroep Di Rupo’s formateursnota van 4 juli 2011 verwerpt (25 augustus 2011)
Deze nota speelde een grote rol in de regeringsvorming omdat ze, aanvankelijk met ballast beladen, door Bart De Wever werd afgewezen en korte tijd nadien, van ballast ontdaan, door Wouter Beke werd aanvaard. De inspirator en de eerste auteur van dit manifest is Etienne Vermeersch. Dit eerste deel handelt over het Franstalig expansionistisch taalnationalisme in het algemeen. Het kan er niet omheen het bestaan van de Belgische natie in vraag te stellen. Het spreekt zich ook uit tegen de ‘systematische eenrichtings-transfers’ en het incivieke gedrag van de Franstaligen.

Lees meer

 


Het achtste Gravensteenmanifest, deel 2: BHV à la Di Rupo: woekerprijs voor een schijnsplitsing. 23 nadelen voor Vlaanderen, één nadeel voor Franstalig België (25 augustus 2011)
Uit deze tekst blijkt hoezeer onze vermoedens juist waren over wat er op het witte blad stond (manifest 4). Deze ondertussen berucht geworden ‘sterretjestekst’ karakteriseert de voorgestelde splitsing van bhv als een absoluut te verwerpen, overgecompenseerde schijntoegeving. Vooral in het zogenaamde juridische BHV betalen de Vlamingen er een woekerprijs voor. De compromissen gesloten door de Vlaamse B-partijen zullen de volgende communautaire inzet worden. Het juridische BHV wordt het nieuwe … BHV. Daarenboven werd dit alles nog eens gebetonneerd in een nieuwe grendelwet.

Lees meer

 


Het negende Gravensteenmanifest: Pleidooi voor de Vlaamse Gemeenschap. Het Brusselstandpunt van de Gravensteengroep, getoetst aan het regeerakkoord (6 maart 2012)
Raken we Brussel kwijt door een onafhankelijk Vlaanderen? We zijn al het kwijt door de Belgicistische grendels! Meer en meer rijst inderdaad het beeld op van een separatistisch Brussel, dat de Vlaamse Gemeenschap uit haar ‘hoofdstedelijk territorium’ wil weren. De regering wil dit Brusselse separatisme vergrendelen. De Gravensteengroep is van oordeel dat Vlaanderen deze Franstalige machtsgreep niet mag laten gebeuren. Ook in een confederaal België, en zelfs in een minimale Belgische constructie met maximale Vlaamse autonomie, zal Vlaanderen een belang hebben in Brussel, en Brussel een belang in Vlaanderen.

Lees meer

 


Het tiende Gravensteenmanifest: Het gevraagde en het niet gevraagde. Over de democratische waarde van het regeerakkoord (mei 2012)
Het regeerakkoord van december 2011 wenste niet in te gaan op wat Vlaanderen met een ruime consensus had gevraagd; daarentegen wil het allerlei zaken wel organiseren waarom de Vlaamse grondstroom helemaal niet had gevraagd. Het Belgische pacificatiemodel heeft tot een afbouw van de democratie geleid. De pariteiten moeten wegens contractbreuk worden verlaten. Van de grendelgrondwet moeten we afstappen om vrij baan te geven aan artikel 35. Ooit hebben twee van de drie traditionele Vlaamse partijen op hun congres voor confederalisme gestemd. Alleen in het Vlaams Parlement kunnen ze deze staatsvorm helpen realiseren.

Lees meer